Wspólnota Mieszkaniowa

Artykuł 25 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) nie ma zastosowania, jeżeli właściciele lokali tworzący tzw. małą wspólnotę mieszkaniową (art. 19 ustawy) nie określili sposobu zarządu nieruchomością wspólną w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali lub umowie zawartej później w formie aktu notarialnego.

Źródło: http://www.sn.pl/orzecznictwo/2_1.html

Treść tej uchwały jest oczywista i nie budząca kontrowersji. Podstawą prawną wystąpienia właściciela lub grupy właścicieli lokali do sądu jest albo art. 202 (w sprawie decyzji wspólnoty dotyczącej czynności zwykłego zarządu), albo art. 199 zdanie 2 (w sprawie decyzji dotyczącej czynności, które przekraczają zwykły zarząd).

Kontrowersje powstają wówczas, kiedy do omówienia tej uchwały SN zabiera się po swojemu "Rzeczpospolita", która krzyczy tytułem artykuliku:

Nie można skarżyć uchwał w małej wspólnocie
Autor: Izabela Lewandowska
http://www.rp.pl/artykul/56663,383205_N ... nocie.html

Tytuł zupełnie nie odzwierciedla treści. A już zupełną bzdurą jest ostatnie zdanie artykułu:

Pani redaktor powinna czasami zajrzeć do przepisu, na który się powołuje, zamiast go cytować "z głowy", czyli z niczego. Na domiar złego, czytelnik mniej obyty z niechlujstwem "Rzeczpospolitej" może błędnie zrozumieć z kontekstu, że to Sąd Najwyższy nie zna Kodeksu cywilnego, a nie pani Lewandowska...

To kolejna wpadka Rzepy. I kolejny dowód na to, żeby nie ufać pismakom-ignorantom i nie opierać się na gazetowych omówieniach orzeczeń sądowych, tylko sięgać do źródeł.

_________________
Piszę poprawnie po polsku

Kodeks cywilny nie używa określenia "uchwała" w odniesieniu do decyzji współwłaścicieli - ale to drobiazg, bo w odniesieniu do spraw zwykłego zarządu wystarczy zgoda większości właścicieli, którą na upartego można nazwać uchwałą. Jednak nie ma to już zastosowania do decyzji w sprawach przekraczających zarząd zwykły, w których wymagana jest zgoda wszystkich właścicieli.

Poważniejszy zarzut wobec artykułu dotyczy meritum: decyzje małej wspólnoty można skarżyć do sądu, ale nie na podstawie art. 25.1 ustawy o własności lokali, lecz na podstawie art. 202 Kodeksu cywilnego. To, z czego Rzepa robi sensację, jest zupełnie oczywiste dla każdego, kto zna się choć trochę na wspólnotach mieszkaniowych i rozumie różnicę między małą a dużą wspólnotą.

Kodeks cywilny tak określa prawo do skarżenia decyzji większości współwłaścicieli (co ma zastosowanie również w małych wspólnotach):


Dla porównania, art. 25 uwl (w odniesieniu do dużych wspólnot) brzmi:


Jak widać, współwłaściciel w małej wspólnocie nie jest ograniczony terminem 6 tygodni (jak we wspólnocie dużej).
Z drugiej zaś strony, podstawa do zaskarżenia jest nieco węższa, ponieważ:

1. Decyzja większości musi być "rażąco sprzeczna" z zasadami prawidłowego zarządu rzeczą wspólną, podczas gdy w dużej WM wystarczy naruszenie tych zasad;
2. Nie można powołać się na to, że decyzja większości "narusza interesy" skarżącego; okoliczność, że większość krzywdzi mniejszość, może być podstawą wystąpienia przez każdego ze współwłaścicieli do sądu o wyznaczenie zarządcy, ale nie do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie decyzji wspólnoty.

_________________
Piszę poprawnie po polsku

Nie używa też określenia decyzja, za to często występuje słowo "zgoda". Ale to jeszcze mniejszy drobiazg. :-)
Myślę, że ustawodawcy było wszystko jedno, czy małowspólnotowicze będą używali słowa ecyzja, zgoda, uchwała. Ważne , by była jednomyślność w sprawach przekraczających zwykły zarząd.
To czy ustawodawca użył sformułowania "rażąco sprzeczne" czy też "naruszenie zasad" nie ma większego znaczenia, bo to subiektywne określenie.
To - co dla mnie jest rażaco sprzeczne np. dobrym obyczajem, dla innych może być normą zachowania.

Oj, a art. 202 K.c,? Nie jest odpowiednikiem zakarżenia uchwały?

Na pewno przeczytałaś moje posty w tym wątku?

_________________
Piszę poprawnie po polsku